De Bijlmermeer, in de volksmond beter bekend als “de Bijlmer”, is een (voorheen?) beruchte wijk in Amsterdam-Zuidoost, gebouwd tussen 1966 en 1975. Op papier was het een prachtige wijk met veel groen en goede voorzieningen. De wijk kende initieel dan ook wachtlijsten voor de toekomstige bewoners. Dit veranderde echter al snel toen geplande voorzieningen zoals openbaar vervoer en winkels uitbleven en andere wooninitiatieven in de (rand)steden zoals Lelystad en Purmerend populairder bleken. Voeg daarbij de hoger dan begrootte onderhoudskosten, bezuinigingen, een algemeen gevoel van onveiligheid in de publieke gebieden, verhoogde criminaliteit en het is heel voorspelbaar dat de wijk al aan het vervallen was, nog voordat hij goed en wel was opgebouwd. In 1985 stond één op de vier huizen leeg…

Na enkele kleinschalige projecten om de leefkwaliteit in de wijken te verhogen, uitgevoerd tussen 1975 en 1990, is in 1992 besloten tot een grondige renovatie van het hele gebied. Hierbij zouden veel van de grote flatblokken worden gesloopt om ze te vervangen door andere woonvormen. De flatblokken die overeind bleven zouden grondig worden gerenoveerd. De auto, die in het originele ontwerp zoveel mogelijk buiten het leefgebied werd gehouden, zou weer worden geïntegreerd. Het renovatieproject is nu bijna ten einde; hoog tijd dus om te kijken hoe de renovatie is uitgepakt.

Lopend door de Bijlmer viel het me direct op dat de “nieuwe” delen, waarvan de meeste er inmiddels al een tijdje staan, er (naar mijn mening) nog steeds erg goed uit zien. Net alsof je naar een “artist’s impression” uit een brochure van de projectontwikkelaar zit te kijken. In de serie De “nieuwe” Bijlmer heb ik dit benadrukt door in de afwerking de foto’s een “getekend” effect te geven.